Draagbaar theater – Patrick Corillon

In het gezelschap van mijn knieën

In het gezelschap van mijn knieën wil de toeschouwer op intieme en zintuiglijke wijze onderdompelen in een verhaal waaraan hij zelf deelneemt.

Aan de hand van de verbeelding tracht dit project landschappen op te roepen (of deze nu echt, literair of mythologisch zijn, tot het verleden of de toekomst behoren). De centrale vraag luidt: hoe kunnen we ons onze landschappen fysiek en poëtisch eigen maken om er een duurzame klimaattoekomst op te projecteren die bij voorbaat niet verloren is, maar een speelveld wordt dat alle mogelijkheden openhoudt.

In het gezelschap van mijn knieën bestaat uit vier verhalen van 30 minuten die onafhankelijk van elkaar bestaan en bedoeld zijn voor een publiek van maximum 100 personen.
Een vertelster vertelt reisverhalen in ontwrichte landschappen die de toeschouwers met eigen handen tot leven brengen op een bordspel dat op hun schoot ligt. Afhankelijk van de verhalen die verteld worden, bestaan de landschappen uit kubussen om te monteren, kralen om aaneen te rijgen, opengevouwen stoffen waarop men de garendraad kan volgen of schijven die over elkaar draaien.

productie en artistiek team

Iedereen leeft in het gezelschap van iemand anders. Die andere bestaat echt; hij is exact ons tegenovergestelde op aarde. Het is ons tegenwicht. Gaan wij in de ene richting, dan gaat hij de andere kant uit. We houden elkaar in evenwicht. Soms zijn wij het die de leiding nemen omdat onze intenties krachtiger zijn dan de zijne, soms is het andersom. We ervaren hem als een schaduw, en hij ziet ons ongetwijfeld ook zo. Maar we zijn allebei echt. Hij is de persoon die het dichtst bij ons staat, en de enige die we nooit kunnen ontmoeten.

De plas zag er echter nog steeds volkomen als een plas uit. Klaar om in actie te komen zodra ze haar integriteit bedreigd zou voelen, liet ze zich verder meevoeren door het ijskoude water van een beekje dat plotseling was aangevuld door de onweersbuien. Dit temperatuurverschil gaf haar troost. “Zolang ik dit verschil voel, betekent dat dat ik nog steeds een plas ben. Anders zou ik niet anders kunnen dan op te gaan in de beek; ik zou mijn bewustzijn verliezen.”
“Als we willen dat die ogen ons op onze juiste waarde schatten, laten we dan alle bladeren en zelfs de bomen om ons heen opeten. Zo vormen we het enige element van het landschap.
– Wat ben je toch ongelukkig, bega deze dwaasheid niet! Als we in één keer onze hele omgeving opeten, blijft er niets meer over voor de moeilijke dagen, en zullen we gedwongen zijn elkaar op te eten. Niemand zal zin hebben om naar zo’n troosteloos landschap te kijken. De ogen zullen wegkijken. Ik stel voor dat we een positievere houding aannemen: laten we muziek maken. We weten hoe we die hoog en ver kunnen laten klinken. Als we al niet gezien worden, zullen onze kwaliteiten tenminste gehoord worden.”

“Mijn leven is slechts een illusie’, zegt de mol tegen de worm. Alles wat ik wil bijhouden, glipt uit mijn handen. Jij begrijpt dat niet, want jij hebt geen armen; maar kijk, bij ons mollen is het alsof onze armen er achterstevoren werden opgeplaatst; de linkse in de plaats van de rechtse en andersom. Elke keer als we iets willen pakken, duwen onze handen het opzij. Tegelijkertijd is het wel deze beweging die ons vooruit helpt, constant op zoek naar iets dat we nooit zullen verkrijgen.”

Tijdens het lezen botste de kleine stapel botten blij verrast op een analyse die verbanden legt tussen adelaars en hun maaltijdresten. Steenarenden kunnen eindeloos blijven staren naar de botten van de prooi die ze net hebben opgepeuzeld. Misschien stelt deze vorm van meditatie hen in staat om in alle serentiteit om te gaan met de dood die hen constant omringt. “Dood, weer die dood! Waarom is iedereen er zo door gefascineerd behalve ik?” ergerde de stapel botten zich, terwijl ze er wel heel prat op ging om de belangstelling van die heren uit de lucht weg te kapen.

”Excuseer me lieverd,” zegt de smaragd tegen het stuk krijt, “maar eindelijk ben ik weer vrij. Je kan je niet voorstellen in welke omstandigheden ik tot nu toe geleefd heb.” In een ononderbroken stroom van woorden vertelde ze haar levensverhaal. Zonder ook maar één detail achterwege te laten, verhaalde ze over haar ontginning in een ondergrondse mijn in Colombia, over haar reis naar India voor een eerste vormgeving en over haar verblijf in Frankrijk. Daar werd ze overgebracht naar een gespecialiseerd atelier, waar ze bijgewerkt, gepolijst en geslepen werd in duizend facetten die allen beantwoordden aan le grand chic parisien.
Uiteindelijk werd ze in een ring gezet. Geketend was ze slaaf van een gouden cirkel die ze niet kon verdragen. “Ik weet niet wat me te wachten staat, ik geniet van het moment.”

In het gezelschap van mijn knieën

Landschapsogen

Het eindeloze landschap