Het verhaal begint in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog. Het is een keerpunt, dat volgt op de Verlichting en de Romantiek. Het is een intens moment waarop men zich realiseert dat onze cultuur er niet in is geslaagd om vangrails te creëren tegen een ramp als de Eerste Wereldoorlog. De mensen worden geconfronteerd met de vraag naar de zin van het leven. Welke betekenis moeten we geven aan de woorden van onze cultuur (van de Verlichting, van de Romantiek) als ze een dergelijke ramp voor de mensheid niet hebben kunnen voorkomen? Deze vraag komt steeds terug in deze trilogie, die de ontdekking van het wezen in zijn innerlijke en uiterlijke landschap oproept. Daarbij doorkruist het verhaal de cultuur van de twintigste eeuw, formeel, visueel, thematisch, muzikaal, enzovoort. Niet dat het stuk pedagogisch is; deze reis is voor de toeschouwer zelfs niet zichtbaar. Ik neem alleen gebeurtenissen over die mij hebben gevoed, bijvoorbeeld momenten uit de geschiedenis van de literatuur, de filosofie of de typografie, die tot uiting komen in de manier waarop de teksten worden gepresenteerd. We doorkruisen het dadaïsme, het futurisme, het constructivisme, het lettrisme, enz. Het stuk bestaat uit meerdere lagen, meerdere draden die met elkaar verweven zijn. De kwestie van de betekenis wordt behandeld in de vorm van een terugkerende vraag: is het de natuur die mij tekens geeft, of ben ik het die betekenis zie waar die er niet is, bijvoorbeeld vanwege mijn culturele achtergrond?

Het centrale idee is dat van de erfenis, dat wil zeggen de paradox dat ik een wereldbeeld (dat al vóór mij bestond) heb geërfd, terwijl ik elke dag mijn eigen wereld opbouw. Deze paradox komt ook heel sterk tot uiting in de taal: alle woorden die ik gebruik om zo intiem mogelijk uit te drukken wie ik ben, zijn dezelfde woorden die mijn vader, mijn grootvader en alle anderen die mijn taal gebruiken of hebben gebruikt, ook gebruiken.

Een van de belangrijkste ontmoetingen die ik heb gehad, was die met Renzo Piano. Hij hield een zeer technisch betoog, bijvoorbeeld over het belang van lijm in zijn architectuur, maar tegelijkertijd sprak hij over de manier waarop hij hoopte dat mensen in zijn gebouwen zouden leven. Over de banden die tussen hen zouden kunnen ontstaan. Hij sprak daarover op precies dezelfde manier als over lijm. En toen hij sprak over de kwaliteit van de ontmoetingen die door zijn architectuur konden ontstaan, deed hij dat met zo’n menselijkheid dat ik dat perfecte evenwicht voelde tussen een filosofische zoektocht en de vorm in haar meest praktische aspect, een evenwicht tussen inhoud en vorm. Klei waarin de geschiedenis is geschreven van de mens die uit de aarde is geschapen.

Door een verhaal te belichamen kan de mens al zijn tegenstrijdigheden omarmen.
Wat mij fascineert aan de pagina, is dat het een afgebakende wereld is met een precies formaat, waarin je toch het oneindige kunt plaatsen.
In *Le diable abandonné* vertelt de actrice altijd wat er in het poppentheater gebeurt. Er is geen vervorming. Alles is erop gericht om een verzoenende band tot stand te brengen. Het doel is om het geschreven en het gesproken woord met elkaar te verzoenen, het woord te belichamen in een fysieke uitdrukking.
Gedurende de hele voorstelling bevind ik me in het poppentheater en laat ik voorwerpen verschijnen; ik projecteer beelden, enzovoort. Ik ben de hele tijd in beweging. Ik manipuleer met mijn voeten en mijn armen, mijn knieën en mijn mond. Vanaf een bepaald moment verlaat het verhaal mijn hoofd om in mijn hand, in mijn lichaam te gaan. Ik kan de voorwerpen pas echt tot leven brengen vanaf het moment dat het verhaal in mijn handen is neergedaald. Dat is voor mij het moment van de belichaming van het geschreven woord. Een geschreven woord dat uit mijn hand is gekomen en er weer naar terugkeert.