Films d’animation
Net zoals bepaalde vochtvlekken aan het plafond ons als kind mee konden voeren naar mysterieuze werelden, zo roepen de animatiefilms van Patrick Corillon spookachtige beelden op waarin iedereen zich kan overgeven aan zijn eigen dromerijen. In deze sfeer van verontrustende vreemdheid komen verhalen tot leven, als een verre echo van de sprookjes en legendes die ons sinds mensenheugenis met veel plezier onderdompelen in het onbekende deel van onszelf.
Deze films sluiten aan bij de geest van de begintijd van de cinema, toen alle originele ervaringen geschikt waren om een verhaal te vertellen. En soms openden de indringende muziek, de avontuurlijke vormgeving van de tussentitels en de wijd opengesperde ogen van de stomme personages de deuren naar hallucinante werelden.
“De wind zal de dode takken opschudden.
De blaadjes zullen neerkomen op de gehavende stenen
en ze verpulveren tot duizenden zandkorrels.”
De volgende ochtend ontwaakt het kind in de vorm van een papierworm.
Wanneer zijn moeder hem zo vindt, roept ze uit:
“Ik heb het je nog zo gezegd. Zie nu wat er van je geworden is met al die boeken van je.
Wat moeten we nu met je aanvangen?”
De vader, die zegt niets.
Glasolië gaat over de zoektocht naar wat we zo hard missen,
naar wat misschien nergens op aard te vinden is,
maar wat we altijd al gekend hebben,
alvorens het definitief verloren te hebben.
« Voor elk betekenisvol moment in je leven,
zal altijd ergens een klein rood puntje verschijnen.
Maar het is aan jou om het te herkennen
en vooral om er de ware toedracht van te begrijpen.”
“Het is heel normaal dat je het koud hebt, je bent immers van sneeuw gemaakt.
Het koud hebben, maakt deel uit van jouw wezen.
Als je het niet koud zou hebben, zou je niet meer zijn wie je bent.”
Nog nooit had ik zo’n boek gelezen. De brilglazen van mijn grootvader vervormden de letters dermate dat de woorden verwerden tot dieren of fantasiefiguren.
“Diep in ons wemelt het van de herinneringen.
Ze komen en gaan, dag en nacht, en wriemelen.”
Het kind sluit zijn ogen en ziet in de verte een figuur verschijnen die hem heeft doen verdwalen in het bos: het is de bosgeest.
“Hallo, heb je mij geroepen?” vraagt diegene die kinderen verdwaalt in het bos.
“Ja”, antwoordt het kind, “ik zou graag weten wat je nu met mij gaat doen.”
Voor alles, was het water vlak en de stenen rond.
Het water verveelde zich en de stenen hadden plezier. Ze vielen overal in het niets.
